پارسا و مهرسا

سال 1389  ساعت7:50 چهارشنبه13 بهمن یکی از فرشته های آسمونی . . . سال 1390 ساعت 18 پنجشنبه 13 بهمن یک زنبور که عسل به زندگی مابخشید . . .   بله من یک ساله شدم  یک  جشن تولد اینو ثابت کرد با کلی مهمون ،کادو،خوراکی و یک پسر خوب که اون شب آروم بود هیچ کاری نداشت و مامانش کلی ذوق کرده بود  که انقدر پسر خوبی داره   و از همه مهتر این که اون پسر خوب برای اولین بار در عمر یک ساله اش ساعت 23 را هم دید   با یک کارت دعوت مهمونها خبر دار شدند بعد خونمون این شکلی شد ومن در تمام این مدت که خونمون اینطوری میشد هاج و واج بودم و به هیچی دست نزدم و فقط با یک بادکنک کوچولو بازی ...

یک سال از اون روز پر خاطره و قشنگ گذشت، روزی که تا آخرین لحظه عمرم تک تک ثانیه هاشو  به یاد میسپارم ، روزی که یک فرشته کوچولو تو بغلم جای گرفت  واز اون روز دنیای من متفاوت شد... و من مادر شدم   واین طعم گوارای مادر بودن است که تا ابد با من خواهد ماند  سالی گذشت .....   عکس در ادامه مطلب         با اومدنت با خوابهات با خماریهات با خنده هات با آب بازیهات با بیخیالیهات با نشستنت با گرما با سرما با سینه خیز رفتنت     با ایستادنت با راه رفتنت وسالها خواهد گذشت......... ومن خواهم نوشت از آنچه...

اگر بروم تو اشپزخونه و ببینمش دیگه از دست هیچ کس کاری برنمیاد  باید به دستم برسد بله شلنگ رو میگم وفکر کنم به خاطر همین کارهام هستش که چند روزیه که تو اشپزخونه نمیبینمش (فکر کنم یکجایی قایش کردن) اما حالا باهش چکار دارم صدها بار  این طرفش رو میگیرم صدها بار هم اون طرفش رو  وگاهی هم  توش فوت میکنم ...

نمیدونم علاقه ی من به مسواک از کی بوجود اومد قبل از اینکه برام مسواک بخرند ،قبل از اینکه حتی دندونهام در بیاد یا از اون موقعی که مامان قطره اهنمو میداد وبعدش با انگشتاش برام مسواک میزد و میگفت مسواک مسواک در هر صورت خیلی دوستش دارم تا جایی که جز یکی از اسباب بازیهام شده ...

یک وسیله ای که احتمالا در نزدیکی میز کامپیوتر هست هر خونه ای که میرم اسمشو به من میگن ومنتظر عکس العمل من هستند واین یعنی من هنوز مودم را نمیشناسم و نمیدونم جای دقیقش کجاست ...

سلام به پسر گلم مامانی واقیعت اینه که تا حالا دوست نداشتم خاطرات تو ومن را کسی دیگر بخواند اما امروز دل را زدم به دریا وخاطرات پسر گلم  را اینجا ثبت کنم تا برای همیشه در فضای مجازی باقی بمونن     ...